O mnie

Moje zdjęcie
Olsztyn, warmińsko-mazurskie, Poland

czwartek, 8 listopada 2018

Lenistwo fotkoroba.


         Czas zadumy nad śmiercią, przemijaniem i ceną zniczy, po raz kolejny, spędziliśmy na Podlasiu, ale ja tym razem nie o tym, gdyż post będzie na nieco inny temat, choć z mało soczystą Doliną w tzw. tle.
         Otóż, Mili Moi - jak się zapewne domyślacie - pstrykanie przyrodniczych fotek jest fajne, bo ... jest fajne i tyle! Bo to przecież Pani Przyroda zmysłowy buduar, bo to świt krwawiący nieba czerwienią, bo to - imaginujcie to sobie wewnętrznie - światło wyzywające i chłodek miły, jak - nie przymierzając - pan w parku zakątku, zmyślnie kuszący gminne dziewczę miejskim łakociem. To w końcu te wszystkie, zdziczałe żyjątka wpatrzone hipnotycznie w obiektywy naszych aparatów, niczym ludzie w ten obraz po wsiach obwożony, co to podobno przecudownym jest.
         Tyle tylko, że później trzeba z tych wszystkich, wypstrykanych gigabajtasów, wybrać te nienajgorsze, co nie zawsze jest łatwym, bo przyjemnym jest nigdy.
         I tu właśnie pojawia się problem, który - uczeni w psychologii lenistwa - nazywają ... najpoważniejszą fotografii patologią właśnie.
         Zazwyczaj wygląda to tak.
         Przedświt. Wbijamy w teren niegdyś bagienny, niczym ten Ramba nóż wszechstronny w letnie, wietnamskie masło. Pierwsza polanka? Niczego nie ma. Druga polanka? Podobnie. Trzecia polanka? Tudzież dupa, ale aby nie przedłużać postu, przejedźmy od razu do polanki czternastej, gdzie wreszcie jest łoś we mgle mglistej, jak wata z cukru pudru zrobiona, więc trzaskamy! Z monopodu, z ramienia, z biodra, z podrobów, z trzewi, z jestestwa i z bani! Trzaskamy, jak oszalali, jakby od tego zależało życie nasze i Wasze też trochę poniekąd! Strzelamy foty tak, jakby nam - w tym właśnie momencie - Pani Przyroda wlała litr najprzedniejszego cud-samogonu w mroczne zakamarki wątroby i w ciasne zaułki trzustki!
         Następnie łąki przy ... tia, już! Zadzieram kiecę, lecę i zdradzam miejsce! Niech będzie, że łąki przy... i ponownie łoś! Trzaskamy, jak w transie, bo to przecież łoś, a przynajmniej tak uważa gŁośka. Nieważne! Robimy zdjęcia, choć ten łoś, to ciągle jeszcze łosie dziecko, maluszek, pluszaczek, byczuś taki! Nieistotne! Endorfiny mkną poprzez labirynty mózgów naszych, niczym strugi moczu przez ciemne i kręte koryta średniowiecznych, olsztyńskich rynsztoków. Poziom kortyzolu gwałtownie rośnie, a wszystko to razem buzuje na podobieństwo wielkanocnego żuru na kuchni opalanej chwastem-brzozą, choć wszakże do wiosny nieblisko. Bez znaczenia! Jest byczek i choć to - czas cały - maskot-bibelot zaledwie, trzaskamy!!
         Zachód słońca, czyli na kresach, jakaś siedemnasta, a teraz to już pewnie i szesnasta, albo i piętnasta. Spoceni, niczym laboratoryjne szczury po tygodniu zbrodniczych eksperymentów biologiczno-weterynaryjnych, wracamy do auta i - o Światowidzie Umiłowany Ponad Krzewiną - są sarenki! Sarenki są o ludzie dobrzy! Trzaskamy ponownie! Sarenki! O Pani Naturo Śliczna, co unosisz się litościwie ponad Przekopem przez Mierzeję Wiślaną! Sarenki są!
         Jak te dziewice na niwie płowych, jak te - nie uwłaczając nikomu - ludzie głupie - choć kiedyś tam deklarowaliśmy, że sarenek nie i już - trzaskamy!
         Albo inaczej. Tłuczemy się wolno, wolniutko, wolniusieńko kulawym, podlaskim szutrem do przyjaciół domu, by ukoić - rozedrgane porannym Natury nerwem - synapsy i nagle pojawia się taki skoczek-lisek-nielisek (na przykład!), który wyłazi nam bezczelnie przed soczewy! I co zrobisz nieszczęsny człowiecze zaczadzony fotografią przyrodniczą? Nie trzaśniesz?! Trzaśniesz! Z lewej liska! Z prawej myszojada! Od tyłu cietrzewiego ciemiężcę ... no żesz! Niby cztery karty, ale znowu zabrakło miejsca na tym cyfrowym łez padole.
         Gdy wreszcie przychodzi opamiętanie, wracamy do naszego, warmińskiego mieszkania, a ja umęczony, niczym wędrowny ekshumator, albo handlarz lewymi relikwiami, siadam przed komputerem i ... opończa lenistwa otula mnie tak czule, jak sobotnia mgła otulała drogę ze Szczytna do Olsztyna. I nic na to nie poradzę, gdyż takie jest niestety życie przyrodniczego fotkoroba.

PS. Przepraszam, ale odpowiedzi na komentarze i komentarze właściwe będą jutro, gdyż dziś jest masakra!























52 komentarze:

  1. No gdyby on wiedział, jakich Wam przysparza trudów i umęczeń, to by siedział w krzakach niczym jakieś okapi. A tak, możemy podziwiać jego śliczne rajtuzki i urodę w gałązkach.
    Trochę Was żałuję czytając, ale oglądając, to już mniej. Hyhy, czytając w sumie też mniej, bo jednak człowiek egoistą jest. Lubi sobie dobre poczytać i ładne pooglądać. ;))
    Ja nie wiem, jak to było, kiedy na kliszy było 36 zdjęć i musiało starczyć na całe wakacje. To dopiero masakra. :))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie żałuj nas, bo sami sobie zgotowaliśmy ten los:))) Już wtedy fotografowałem przyrodę, a dziś zastanawiam się, jakim cudem? Przeciętnie z weekendu przywozimy ok. 1000 fotek, więc te 36 klatek, to był jakiś koszmar:))

      Usuń
  2. Oglądając fotki zapominam zawsze, że Wy w tych chaszczach i błocie, ale najgorsze dla mnie zimno, bo zmarzlak jestem i ciepło fotela lubię... a gdy listopadowy chłód i mgła to mózg mi zamarza.
    A cóż ten łoś takie nogi białe ma, jakby po wapiennych bagnach chodził? Może pytanie głupie, bo laikiem jestem w temacie łosi...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja lubię zimno, więc wiosna i jesień, to moje ulubione pory roku (zima niekoniecznie):)) Taka już jego, a w zasadzie jej uroda:))

      Usuń
  3. No muszę przyznać, że pracę masz świetną! Ja to bym nie musiała nawet fotografować, mnie to by wystarczyło stać i patrzeć. Uwielbiam zwierzaki!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Auroro, to niestety tylko hobby, gdyż z przyrodniczego pstrykania w Polsce chyba nikt by chyba nie wyżył:) Zazdroszczę Ci, podobnie jak ptasiarzom. My musimy być naprawdę blisko, a Wy możecie spokojnie pokontemplować z daleka:))

      Usuń
  4. Kiedy oglądam Twoje artystyczne zdjęcia odnoszę wrażenie, że zawarłeś tajemne porozumienie ze światem przyrody, aby Ci pozowała, jak potrafi najlepiej. A, że przy okazji się umęczysz, cóż zawsze musi być coś za coś.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki Mieszczko:) To raczej zasługa 40 lat włóczenia się po terenie i poznawania zwyczajów jego mieszkańców:) Musi! Zawsze twierdzę, że gdyby było łatwo, nie byłoby zabawy:)

      Usuń
  5. Niezwykłe zdjęcie niezwykłego bohatera :) Zazdroszczę tych widoków na żywo.

    OdpowiedzUsuń
  6. z tą fotografię, to chyba jest tak jak z winami. anonimowy klasyk zauważył, że tanie wina są dobre, bo są dobre i tanie, więc poszła w świat fama. parafraza aż się prosi na świat.
    a ów łoś wygląda jak taki lokalny dromader. tylko podpompować garb przydałoby się, żeby był bardziej okazały.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Coś w tym jest:)) Są i takie osobniki, którym by trzeba raczej nieco powietrza spuścić, gdyż wyglądają bardziej wielbłądowato od dromadera:)))

      Usuń
    2. garbate jak ten dzwonnik z Notre Dame? okropieństwo. to chyba jakieś zaszłości po Czarnobylu... albo po cudzie nad Wisłą...

      Usuń
    3. Po cudzie pod Czarnobylem oczywiście!

      Usuń
    4. w takim wypadku czekam na fotkę z takim nadmiernie napompowanym cudakiem czarnobylskim. (czy na wyposażeniu aparatu masz przystawkę z licznikiem Geigera? bo OP1 zapewne masz, choćby do snucia się po tych wilgotnościach niezgłębionych)

      Usuń
    5. Postaram się, choć łatwym to ie jest, gdyż garbusy nie lubią światła ramp. Przystawkę mogę mieć, ale OP1, to już niekoniecznie, gdyż kiedyś tam w praczasach, odmówiłem odbycia postudenckiej służby wojskowej w armii chemicznej:)

      Usuń
  7. U gŁosia łoś na różowo, u Ciebie na niebiesko. No i nie masz rogatego. Tym razem głoś góra ;-)
    Chociaż ten z białymi iksami też szczególny.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie mam rogatego, gdyż jestem bardziej leniwy i czasem odpuszczam, a gŁośka - nigdy! PS. Przekaże i na wszelki wypadek uszkodzę Jej obiektyw:)))

      Usuń
  8. Ale się cieszę. Kiedyś napisałeś, że oszczędzasz migawkę, i myślałam, że skoro ja nie umiem się opanować i trzaskam to znaczy, że jestem nienormalna, fotoniedojrzała i takie tam, chociaż zawsze wtedy myślę, "co tak trzaskasz, oszczędzaj jak inni". A tu taka miła niespodzianka.
    PS
    5 zza krzaka najbardziej:))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Staram się, jak mogę, bo moja już swoje przeszła, ale tylko w teorii. W praktyce palem mi gwałtownie ciężeje i walę, jak ten głupi, przy czym często bez sensu:))) PS. Wiatr był dobry, więc trochę dłużej popozował:)

      Usuń
  9. Podziwiam Cię, że od razu dałeś radę napisać post po takich przygodach i to jak zawsze ciekawy i dowcipny, a wyobrażam sobie to Wasze zmęczenie, choć skądinąd przyjemne:)
    Łosiek pięknie współpracował przy tworzeniu fotografii;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie tak od razu, ale faktem jest, że coraz częściej mi się po prosu nie chce tego komputera. Boję się jednak, że potem utknę w tonach gigabajtów i wtedy zrobi się naprawdę ambaras:)) Już chętniej męczę się w terenie, choć trudno to, tak naprawdę, nazwać zmęczeniem:) Dziękuję w naszym, wspólnym imieniu:)

      Usuń
  10. Powiedz prawdę, Wojciechu... Wszak bywasz ukryty nad Biebrzą... Nie wypatrzyłeś nigdy jakiejś Kniaziówny kąpiącej się w stroju Ewy?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tuzinami, kopami je wyławiałem z podmokłych krzaczorów, ale ... to było dawno, dano temu. Ech życie ucieka, a te Ewy ... ale to było dawno, dano temu, albo .. jakoś tak było to ...

      Usuń
  11. Witaj, Wojtku.

    Tak sobie patrzyłam na zdjęcia i przy piątym zaczęłam się zastanawiać, kto wymyślił, że kwiatek nie pasuje do kożucha, u diaska, a nawet - u purtka?

    Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zły człowiek to wymyślił Leno. Bardzo zły!

      Usuń
  12. Sliczny ten pluszaczek, az by sie chcialo pomiziac :)))
    Z iloscia zdjec tez mam tak, chociaz co tu mowic o moich "ilosciach", ale faktycznie kiedys sie zastanawialam nad kazdym pstrykiem, a teraz hulaj dusza!
    Na trzecim zdjeciu od tylu _ olala nas ta panna? :)))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Z mizianiem może być krucho, gdyż po przekroczeniu pewnej granicy pluszaczek bywa nieprzyjemnym:) PS. Mnie to mówisz? PS.2. Olała!

      Usuń
  13. Lenistwo?! Ładne mi lenistwo, po takim umęczeniu! I sarenki to potwierdzą, i łosię młode i nóż Ramba. Ja ci mogę powiedzieć, co to lenistwo. Nie żebym kultywowała taki stan, acz... nie jest mi obcy.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nóż nie potwierdzi, gdyż został był zgubiony na moczarach:) Ale opowiedzieć możesz! Poproszę w kolejnym poście!

      Usuń
  14. Chciałabym być takim fotkorobem, któremu łoś tak przymilnie patrzy w oczy. I tylko patrzeć, jak rozmawiać z Tobą będzie. Świetnie ogląda się takie osobiste zdjęcia wyłonione z tej porannej mgły nad Biebrzą.
    Serdecznie pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ultro! Wbijaj do nas, a będziesz! I mglę Ci gwarantujemy i łosie i sarny i całą resztę biebrzańskich żyjątek:))

      Usuń
  15. W zasadzie gdyby nie my, bessercowi fotokonsumenci, równie zimni co stuwatowa (stówatowa?) żarówka dudówka na obrazie Picassy, to mógł byś robić zdjęcia przyrodnicze całkiem bez karty, co dało by Ci nieograniczoną ilość ekspozycji, oraz do zera zredukowało czas potrzebny na ich obróbkę, selekcję i publikację.
    Przyznam szczerze że trochę mi wstyd tego konsumenckiego egoizmu...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A widzisz! To jest myśl bezcenna! Załóż, błagam Macieju Ruch Nieoglądaczy Fotek Przyrodniczych (RNFP), a my Ci z gŁośką będziemy podsyłać, a to nalewkę z tarniny, a to syrop z lilaka, a to ser wreszcie z podlaskiego mleka uczynion! Ty konsumentem szacownym pozostaniesz, a nam odejdzie i trud i koszt i trtoska:)))))

      Usuń
    2. Nieładnie tak się śmiać z człowieka!

      Usuń
  16. Potwierdzam:::::
    Wybrałeś nienajgorsze!!!!
    :-)))

    OdpowiedzUsuń
  17. Ależ przepiękny model! Trudno napisać coś więcej, takie spotkanie musi być niezwykłym doświadczeniem. :)

    OdpowiedzUsuń
  18. On najnormalniej pozował - ustawiał się raz z jednej raz z drugiej strony w zaroślach i bez !!! Nawet dupskiem do obiektywu się wystawił

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Taki ON jest Ci. Trochę płochliwy, a trochę modelo-pizdowaty. Jak to łoś:))

      Usuń
  19. Podczas mojego biegania sarny wychodz z lasu i czasami żałuję, że zamiast endomondo nie załączam kamery
    Bagniste widoki u Ciebie

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A gdzie biegasz, bo jakoś sobie nie mogę saren wyobrazić w Londku:)) PS. Przepraszam, ale który blog jest tym właściwym?

      Usuń
  20. Odpowiedzi
    1. Od dziecka, Beato, od dziecka tak tyram i tyram!

      Usuń
  21. ŁOŚ, ŁOŚ! ŁOŚ, ŁOŚ I ZNOWU ŁOŚ! super. O, łoś! A tu uszy łosia, też fajowe...
    Dobra star nie mazać mi się tu niczym mała beksa tylko więcej łosia i dodaj lisa dla smaku. Bidulek, zmęczył mu się paluszek od naciskania migawki spustu. L4 polecam.
    Ale łosiszcza wypasione i superaśne.
    A jakie wy macie te karty, pojemność w giga znaczy, że wam się cztery skończyły.

    OdpowiedzUsuń
  22. Ad.1. Łosie będą, ale dopiero po Nowym Roku z tym, że lisa nie obiecuję, gdyż skoczka zapewne już nie ma:( Ad.2. Połaziłabyś te kilkanaście kilometrów po krzakach, to odszczekałabyś te niesprawiedliwe drwiny:))) Ad.3. Ja: 32, 16, 4, 4 w dużym i jedną 4 w małym.

    OdpowiedzUsuń