Wiosna - odsłona druga (tym razem, wyjątkowo, bez zbędnej gadaniny).

I taka dokfotka z berniklą białolicą.

Gips.

Kiedy przed przeszło czterema tygodniami dowiedziałem się, że po roku przerwy wracam do świata gipsu, mówiąc delikatnie, nieco się zdenerwowałem. Wiosna za pasem, a ja znowu zamienię się, jak to zgrabnie określił mój kumpel Krzysztof M., w półczłowieka-półodlew. Na szczęście godzinna, relaksacyjna sesja pod kroplówką spowodowała, że uspokoiłem się i zacząłem opracowywać kryzysowy plan działania. Wraz z upływem płynu w, zawieszonej nad moją głową, plastikowej butelce, byłem coraz bardziej przekonany, że mając do dyspozycji jedną rękę, zęby i chwytne kolana, jakoś sobie poradzę. Mało tego! Wpadłem na genialny, w swej prostocie, pomysł. Napiszę podręcznik fotografowania dla ludzi w gipsie! Uświadomiłem sobie nagle, że o ile półki księgarń uginają się pod ciężarem pozycji traktujących o fotografii krajobrazowej, portretowej, mody itp., o tyle nie ma książek poświęconych fotografii urazowej! Jeżeli dołożymy do tego fakt – myślałem - że statystyczny Polak przynajmniej raz w życiu coś sobie łamie i jednocześnie posiada średnio półtora aparatu fotograficznego, to taki podręcznik musi okazać się strzałem w dziesiątkę i przyniesie mi rozgłos i pieniądze! Co prawda trochę martwiło mnie, że po wydaniu bestsellera sporo czasu zajmą mi spotkania autorskie, wywiady, rauty oraz odbieranie nagród, ale z drugiej strony byłem pewien, że jak każdy celebryta, jakoś sobie z tym poradzę.

Próba generalna fotografowania w półpancerzu odbyła się podczas akcji liczenia zwierzyny w Lesie Warmińskim. Spędziłem tam pół dnia, nic mi się nie stało i nawet zrobiłem kilka zdjęć. Idąc za ciosem pojechałem więc nad Biebrzę i tam było już znacznie lepiej. Oczywiście w obu przypadkach korzystałem z pomocy życzliwych mi osób i to im w największej mierze zawdzięczam, że mogłem cieszyć się przedwiośniem.

Tylko pomysł z książką, jakoś wywietrzał mi z głowy. Przynajmniej do następnej kroplówki.